Le poesie di Renata Pasi

Pajsên che va in pinsiòn Un grôp ad ca stra l'avérta campâgna. Campâgna ch'la brâma e sôl int la ca vuta sêza calör. Una strê la tàja e pajsên a mitè, una rampa un pont. E cors de fion, rimbuché da buscaja e va mailinconic pr' abandôn. Laseda la scöla a e su distén la reclâma la risêda d'un tabacén. La cisulena da e témp cunsumêda e la campâna, i bòt de' mëzdè l'an ménda è piânz e cör a guardéla. Un pajsên che va in pinsion in dov l'aria l'è òmda ad sudôr in dov e zarmòja ricurd d'zuvantò chi lasa nustalgèja int è cör. Mo, sempar verda una realtè ch'invòja a turnêr. Turnêr a la sincera acugliénza dla su brâva zënt, ch'la custudes d'amicézia bôn sentiment. --- Una dunzela d'asïr La cureva schélza pr'è viulòt giarè cun i chël int i pì invezi dal schêrp. La purtéva una vampé ad zuvantò che int l'aria u j armasteva l'udôr. La saltéva ad cva e dla de fòs coma un livrot cun un maz ad barösal in braz. La stanëla la vuléva a i quàtar vént fazend d'avdé do… vigliàchi ad gâmb. La trèza sfata ins la spala la briléva còma una manê ad seda zala. I starlucheva ad cuntintèza i su òcc méntar ch'la curéva incôtar a e sôl Ch'u j scaldeva e cör. Che cör pi' ad pasiôn, e daseva un sguaratlôn e culuréva la faza ad rusôn parché prëst l'aréb incôtar l'amor